ATRIUM
HOME
MESSAGE
SUBMIT
ARCHIVE
faq
MINE
Theme

Instagram @mirkarra

"Δεν θα καταλάβω ποτέ τις γυναίκες που πάνε με έναν άντρα από το πρώτο βράδυ.. Αυτό δεν σημαίνει ότι τις κατακρίνω ή τις χλευάζω για τις επιλογές τους, απλώς δεν τις καταλαβαίνω.
Ξέρω πως δεν είναι όλες οι φάσεις της ζωής μας ίδιες και ξέρω πως δεν γίνεται να θέλουμε πάντα να είμαστε σε σχέση. Αλλά ακόμα κι αν κατέχω αυτή τη γνώση, μου φαίνεται τόσο περίεργο να κουμπώνεις το παντελόνι σου και να φεύγεις από ένα σπίτι όπου κανένας δεν θα σου πει καλημέρα, κανένας δεν θα σε πάρει αγκαλιά, κανένας δεν θα σε γυρίσει σπίτι σου και θα περιμένει να μπεις για να βεβαιωθεί πως είσαι καλά, κανείς δεν θα σε ρωτήσει αν κρυώνεις για να κλείσει το παράθυρο (παρ’ ότι εκείνος ζεσταίνεται) και μετά θα ακουμπήσει το κεφάλι του στα μαλλιά σου και εσύ θα νευριάζεις γιατί κοιμάται με ανοιχτό στόμα και σε γεμίζει σάλια..
Μη με ρωτήσετε γιατί εκείνοι δεν έχουν τέτοιες προσδοκίες και γιατί οι αντρες σηκόνωνται, κουμπώνονται και φεύγουν, διότι αλήθεια δεν ξέρω τι να απαντήσω. Ούτε η διαφορά μας ξέρω ποια είναι έτσι ώστε να είναι αποδεχτό για εκείνους.
Ίσως δεν υπάρχει διαφορά, ίσως είμαι εγώ πολύ κολλημένη και ξενέρωτη.
Αλλά ακόμα και αν προσπαθώ, δεν θα καταλάβω ποτέ την κοπέλα που θα πάει με τον πρώτο τύπο στο μαγαζί, τον πρώτο τύπο που θα της την πέσει, γιατί βαθιά μέσα μου πιστεύω πως η κάθε κοπέλα αξίζει περισσότερα από έναν τύχαιο που αύριο δεν θα την πάρει τηλέφωνο και βαθιά μέσα μου πιστεύω πως η κάθε κοπέλα που δρα έτσι το κάνει είτε από ανασφάλεια, είτε από μοναξιά.
Αν βέβαια το να κάνεις σεξ με τον πρώτο άντρα στο μαγαζί σε κάνει να αισθάνεσαι χαρούμενη και το επόμενο πρωί, αν σε κάνει να αισθάνεσαι οτι μεγάλωσες, ολοκληρώθηκες, απέκτησες μια καινούργια εμπειρία αν ξυπνήσεις και είσαι καλά τότε ναι, είμαι μαζί σου και καλά έκανες..
Αν όχι, σκέψου ξανά τους λάθος τρόπους με τους οποίους προσπαθείς να γεμίσεις το κενό."

"Τέσσερις παρά κι εκείνος σε έχει στριμώξει στην αγκαλιά του. Ξέρεις πως είναι να αισθάνεσαι στριμωγμένος, σωστά;
Να μην έχεις χώρο να αναπνεύσεις, να πιέζεσαι, να πνίγεσαι, να κρατάς τα δάκρυα σου, να μη σε προδώσουν, σφίγγοντας τα δόντια.
Αυτό το βάρος στη καρδιά, αυτό το στρίμωγμα.
Να σε κοιτάει εκείνος στα μάτια κι εσυ να καρφώνεις με το βλέμμα σου το κενό. Να οδηγάει και να σου κρατάει το χέρι κι εσύ να χαζεύεις έξω από το παράθυρο. Να σου μιλάει κι εσύ να χάνεσαι στο περιθώριο, κουνώντας το κεφάλι. Να γελάς στα αστεία του χωρίς να τα έχεις απολαύσει. Όχι γιατί δεν είναι ωραία ή γιατί δεν τα ερμηνεύει κατάλληλα, αλλά γιατί φαντάζεσαι πως θα ήταν να σου τα λέει κάποιος άλλος.
Αυτός που όταν σε αγκάλιαζε στις τέσσερις παρά δεν σε στρίμωχνε, αυτός που σε έχωνε στην αγκαλιά του και δεν ήθελες να φύγεις. “Μια αγκαλιά άνθρωπος είσαι” σου έλεγε και ήθελες να είσαι μια αγκαλιά άνθρωπος στη δική του και μόνο αγκαλιά. Και τώρα από όλα τα χέρια που τυλίγουν το κορμί σου περιμένεις να ακούσεις “μια αγκαλιά άνθρωπος”. Αυτός που σκέφτεσαι όταν χαζεύεις από το παράθυρο, αυτός που όταν σου κρατούσε το χέρι στο αυτοκίνητο τον κοίταζες στα μάτια, που δεν κοιτάζες τους δρόμους και τα φανάρια, που “όλα τα αυτοκίνητα ίδια μου μοιάζουν” εκτός από το δικό σας. Το δικό του πλέον. Αυτό το ξεχωρίζεις, σε στιγματίζει κάθε φορά που κοιτάς απο το παράθυρο, αυτό ψάχνεις. Αυτός που σε κοίταγε στα μάτια και χανόσουν, αυτός που ακόμα και με τα αποτυχημένα αστεία του σε έκανε μα γελάς, επειδή τα έλεγε εκείνος.
Παντού αυτός, σε κάθε κενή σκέψη, σε κάθε ευκαιρία που βρίσκει το μυαλό να ξεκουραστεί χώνεται εκείνος. Το έμαθες όμως πλέον και στoιβάζεις σκέψεις και προβληματισμούς στο κεφάλι σου για να μη τον σκέφτεσαι. Άτιμο όμως το μυαλό, παίζει πονηρά, το έχει μάθει το παιχνίδι και στις τέσσερις παρά, στριμωγμένη σε μια άβολη αγκαλιά, τη στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια σου, θα τον δεις μπροστά σου."

Load more posts